Sneeuw in Hoorn. Beetje aan het experimenteren geweest met m’n nieuwe videocameraatje en bewerkingssoftware. Dit is het eerste resultaat.

Gisteren ben ik weer naar het theater geweest. Samen met Ingrid ging ik dit keer naar een toneelstuk over dominee Zelle van het toneelgezelschap Tryater. Een redelijk serieus biografisch stuk opgebouwd uit anecdotes. Acteur Freark Smink stapt schijnbaar moeiteloos over van zichzelf (in de rol van de verteller) naar het personage Zelle, maar ook naar de moeder van Zelle en diens bemoeizuchtige (in de ogen van Zelle) buurvrouw. Een interessant stuk, een soort van documentaire op toneel. Het publiek bestond hoofdzakelijk uit ouderen die de referenties naar kabinet Den Uyl en het vak Versjes op de Christelijke school beter herkenden, maar ook voor iemand van mijn leeftijd was ht zeer interessant. Datzelfde vond Ingrid, voor wie het de eerste keer was dat ze naar een toneelstuk ging. Een wat oudere man voor ons kon zijn aandacht er wat minder goed bijhouden, want die viel steeds in slaap en werd door zijn vrouw wakkergeport, zodat hij niet zou gaan snurken.

Alweer een paar weken terug zat ik in de schouwburg met collega Jasper bij de cabaretgroep Brokstukken die hun show Rode Dwerg opvoerden. Totaal ander kaliber, maar toch ook erg leuk. De mannen van Brokstukken doen veel met geluidjes. De grootste van de 3, een soort viking om te zien, kan bijvoorbeeld heel goed een huilend kind nadoen. Sowieso heel raar om te zien als dat geluid wordt voortgebracht door zo’n beer van een vent, maar het wordt nog leuker als dat jankende geluid wordt omgezet naar de intro van Deep Purple’s Child in Time.

Binnenkort nog even een verslagje van het optreden van Skunk Anansie in Paradiso.

Vanavond is het alweer een week geleden dat Ingrid en ik naar Skunk Anansie zijn geweest en ik heb er nog niets over verteld. Ook over de cabaretvoorstelling van Brokstukken, waar ik de week er voor met collega Jasper ben geweest moet ik nog een stukje schrijven. Ik wilde het dit weekend doen, maar heb vrijdag het spel Dragon Age: Origins gekocht en dat spel is zo goed dat ik mezelf er met moeite achter vandaag kan wegrukken. Overigens ga ik nu ook geen verslag schrijven hoor, da’s me nog iets te vroeg en ik moet zo naar m’n werk. Wel zet ik even een video neer van het concert van Skunk Anansie. Tijdens het nummer Weak liep zangeres Skin over het publiek. Als je goed kijkt zie je Ingrid en mij in de linker onderhoek (o.a. op 0:30).

Zo en toen was het alweer maandag. Afgelopen weekend voor de eerste keer naar een LAN-party geweest. Geen PC’s op deze LAN, maar voornamelijk XBoxen en een enkele verdwaalde PS3. Nu ik met dat bedenk, er zou toch ook een Wii worden meegenomen? Wii-o-Wii zou dat doen? Heb ik het nog niet kunnen proberen. Enniewee, let’s start at the beginning …

Vrijdag na een half dagje werken mijn auto stampensvol geladen met allerlei zooi waarvan ik de helft niet zou gebruiken en op weg naar Eindhovuh. Ik kon gelukkig de TomTom van Os en Ing lenen, anders had ik het waarschijnlijk nooit gevonden (ligt meeraan mij als aan Eindhoven overigens). Met TomTom was ik echter ook nog 3 uur onderweg door aanrijdingen op de A2 (niet door mij hoor, ik stond ergens in het midden). Dat was dus een uurtje meer dan waar ik op had gerekend. Om 17:00u kwam ik aan en sleepte ik m’n spullen naar een vrij plekje. Inmiddels waren er al behoorlijk wat mensen.

Nadat ik geïnstalleerd was ben ik lekker spelletjes gaan spelen. O.a. de Left 4 Dead 2 demo die NL Hans had geritseld, GTA met nieuwe dlc – downloadable content oftewel extra inhoud die je kan binnenhalen … pfff, ik moet jullie n00bs ook alles uit leggen … oh, een n00b is iemand die geen skills heeft … euh skills zijn … weet je, als ik dingen zeg die je niet begrijpt ga je maar effe google-en (*zucht* www.google.nl … de zoekmachine?), anders krijg ik deze blog noooooit af! Okee, waar was ik? Juist, games: Borderlands, Rainbow Six Vegas 2, etcetera. Ik speelde voornamelijk met NL Hands en Hatsikidee nl, met wie ik ook vaak online speel. Tussendoor peukje, biertje en gesprekje en dan weer lekker verder geemen. Voor een sfeer impressie zie onderstaande video die Prime NL heeft gemaakt.

Okee, ik zie jullie alweer met glazige oogjes naar het beeldscherm staren. NL Hans, Hatsikidee nl, Prime NL, wat een rare namen hebben die mensen allemaal! Ja, duhhuh, NL Hans heet gewoon Hans zonder NL en Hatsikidee nl heet in het echhie ook gewoon Hans en Prime NL heet gewoon Roderick, maar ik noem ze bij hun gamertags. Dat zijn zeg maar hun aliassen op de XBox, want anders heet iedereen Hans of … okee, misschien iets minder … Roderick. En da’s verwarrend! Duidelijk? Kunnen we nu dan weer verder? Mooi! Filmpje!

Het gamen ging door tot diep in de nacht, maar het voorzaaltje werd wel steeds leger. Uiteindelijk sloot ik om 6:30u GTA Gay Tony af om ook maar eens mijn matje op te zoeken, hoewel ik nog stijf stond van de energy drink (da’s limonade met een shitload aan caffeïne). Daardoor duurde het even voor ik in slaap kwam, hoewel mijn nieuwe matje en slaapzak heerlijk lagen.

Om een uur of 9:30 kwamen de eerste zaterdaggangers de kroeg binnen en moesten zich een weg banen over een tapijt van luchtbedden, slaapzakken en snurkende Oldskoolers (lid van het forum Oldskool nl – Red.). Om deze mensen het wat makkelijker te maken de gamezaal te bereiken werd het licht en de stroboscoop (oftewel flikkerlicht) aangedaan. Da’s nog eens lekker wakker worden. Peukje, kleren van gisteren, ontbijtje van de C1000 en ik was weer klaar om door te gaan met spelen.

De zaterdag vorderde zoals de vorige dag. Dit keer werden er wat competities georganiseerd door Lawaai. Call of Duty 4 ging me redelijk af, al zal ik er nooit een ster in zijn en met Left 4 Dead kreeg mijn team een vreselijk pak slaag. Ondertussen was er ook een Guitar Hero opstelling opgebouwd met beamer, drums, gitaren en microfoon, waar verschillende mensen hun kwaliteiten (of het gebrek daaraan … jaja, ik heb het over mezelf) toonden.

Na het lopende buffet gevangen te hebben een hapje gegeten aan de bar en geluisterd te hebben naar een demootje van DJ Hero door Mika74 volgden er nog wat multi- en singleplayers spelletjes. Voor ik het wist was het weer diep in de nacht en stopten de meeste met spelen. Mensen gingen opruimen en slapen. Met een klein groepje Hatsikidee nl, Morunia nl, Colossus NL, Agaroth1984, XBoxJunkieXL, NL Hans, High Res 01, Mika 74, Alexij NL, MannieHunter, ButcherKassad (vergeet ik nog mensen), bleven we nog een tijdje doorkletsen. Ergens tussen 4 en 5 in de ochtend zocht ik ook mijn bedje op. Rond half 10 was het echter weer tijd om op te staan, de spullen in te pakken en de auto in te laden.Rond 13:00u was ik weer thuis in mijn nederige houthakkersstulpje (Hans Teeuwen … sjeez!). Even de monitor aangesloten die ik van Hans had overgenomen en gekeken wat er zoal op het internet was gebeurd tijdens mijn afwezigheid en toen een lekkere lange douche genomen, wat hoognodig was.Daarna nog effies gegamed.

Afgelopen dagen leuke dingen gedaan. Naar Mike & Thomas in de schouwburg en teamuitje met paintballen. Maar heb geen tijd om er iets over te vertellen. Misschien later. Moet nu zo m’n bedje in, want morgen na een half dagje werken ga ik naar de Oldskool nl LAN in Eindhoven. Mocht je dat live willen volgen, dan zou je dit via onderstaande applicatie moeten kunnen doen. Later op je gemakje teruglezen kan natuurlijk ook.

Mijn laatste bericht hier was een verslag van de voorstelling Tarnished van La La Parlour. Kort samengevat was ik niet erg onder de indruk van de show. Dat krijg je als nieuwe dingen probeert, soms zit het mee, soms zit het tegen. Deze show viel duidelijk in de laatste categorie. Het verhaal kreeg echter vandaag een staartje. Ik vond namelijk vandaag een brief van de schouwburg in mijn brievenbus.

Geachte mevrouw, meneer,

Vorige week woensdag as u aanwezig bij de Nederlandse perspremière Tarnished door La La Parlour. Dit Australische gezelschap heeft met deze voorstelling zeer succesvol opgetreden tijdens het theaterfestival van Adelaide. De reacties van publiek en pers aldaar waren dermate positief dat het impresariaat besloot de groep uit te nodigen voor een tournee langs de Nederlandse schouwburgen. Dat laatste bleek een verkeerde keuze.

Zoals u, samen met ons, heeft gemerkt, komt de voorstelling niet tot zijn recht in de entourage van een grote schouwburg. De grappen, de dubbele bodems en parodieën in devoorstelling zijn in een grote zaal eerder plat en knullig dan komisch te noemen. Velen van u hebben ons daar – terecht – tijdens de pauze van de voorstelling op aangesproken of na afloop van de voorstelling een mail gestuurd.

In het brede aanbod van het Park mag u ook onalledaagse zaken verwachten, vernieuwende, of ten minste voor ons nieuwe, voorstellingen. La La Parlour past daar echter niet in. De inschatting dat deze voorstelling ook in een grote schouwburgzaal tot zijn recht zou komen was fout.

Zowel het impresariaat als wij van het Park betreuren dit, vandaar dat wij iedereen die La La Parlour bijwoonde graag een herkansing geven: twee andere voorstellingen die het impressariaat in het Park speelt, zijn The Full Monty en Daughters of Africa. Wij bieden u graag de mogelijkheid om één van deze voorstellingen gratis bij te wonen.

Graag tot ziens in het Park en met vriendelijke groet,
namens impresariaat, Hans de Visser en Ruud de Graaf, en Schouwburg het Park, Rob Weber.

Voordat ik de brief opende, dacht ik dat dit óf een reclamebrief was (maar meestal doen ze dat per mail) óf een excuses voor La La Parlour. Het laatste bleek dus het geval en ik moet zeggen dat ik het zeer netjes vind hoe het impresariaat en de schouwburg dit oplossen. Mijn complimenten hiervoor! Ik ga zeker van het aanbod gebruik maken en zal in de toekomst ook gewoon nieuwe voorstellingen blijven uitproberen.

Wat ik overigens wel frapant vind, is dat, hoewel het de PERSpremiére was, de enige recensie van de show die ik op internet kan vinden, die van mij is. Zouden al die mensen die tijdens de pauze weg liepen journalisten zijn geweest?

Vandaag begon voor mij het theaterseizoen. De eerste voorstelling was de Nederlandse perspremiére van de show Tarnished uitgevoerd door het Australische dameskwartet La La Parlour. In de schouwburggids werd de show alsvolgt omschreven: "Een gewaagde, spectaculaire, zwepenknallende, acrobatische showdie zich het best laat omschrijven als een spannend trio tussen circus,revue en burleske". Klinkt goed, dacht ik en mijn verwachtingen waren dan ook hoog gespannen.

Bij het tweede nummer kwam ik er achter dat het eerste nummer geen flauwe grap was, maar dat de gehele show zou bestaan uit het niveau van het eerste nummer. En dat niveau was helaas niet echt hoogstaand. In de pauze vergeleek ik het met een uitvoering van de middelbare school, waarop een van mijn gesprekspartners opmerkte dat dat niveau helaas niet eens werd gehaald. De show bestond uit dans met een vleug humor, maar helaas blonken de dames in beide niet uit. Het was watchable, dat wel, maar niet het niveau dat je in de schouwburg verwacht. En als je dan leest dat Tarnished "DE sensatie vanuit het Adelaide Fringe Festival" was, dan ga je je toch twijfelen aan het gevoel voor humor van de Australiërs.

Was het dan allemaal zo slecht? Nee, er zaten wel een paar leuke vonsten in, zoals de dame die met een schuurmachine op haar kuisheidsgordel aanviel, waardoor het leek alsof ze zich op het podium bevredigde tot de vonken er (letterlijk) vanaf vlogen. En ‘bendy tattoogirl’, zoals een van de vier dames in mijn filthy mind werd benoemd, deed een aantal mooie acrobatische standjes. Maar dat was het dan wel. De meeste grappen waren doorzichtig en zag je desondanks van mijlenver aankomen.

Ik had wel een beetje medelijden met de meiden die de halve wereld rond hadden gereisd om Nederland te veroveren met hun ‘gewaagde’ show. Na de pauze bleef ongeveer een kwart van het publiek weg en de meeste applausjes waren magertjes. Na afloop vroegen de dames nog of we, als we de show leuk hadden gevonden, onze vrienden over de show wilden vertellen, maar ik ben bang dat dat verzoek slechts door een enkeling zal worden gehonereerd aan de reacties van het publiek te horen. Bij de uitgang hoorde ik nog een vrouw opmerken: "Toch waren er wel een paar mensen die het leuk vonden". Toch wel een paar. Ouch.

P.S. Bendy tattoo-girl, if you ever decide to do private shows, give me a call … girl!

Het is deze week geen goede week voor mijn passen. Zaterdag mijn pincode geblokkeerd en gisteren kom ik er achter dat ik de toegangspas van m’n werk kwijt ben. *zucht* Ben benieuwd wat er verder deze week nog mis gaat.

Ik wordt ouder en als je ouder wordt ga je dingen vergeten. Zoals je pincode. Ik gebruik mijn pincode regelmatig om te telebankieren. Het rekeningnummer staat dan al ingevuld en op mijn Raboreader toets ik dan zonder na te denken **** (mijn pincode) in. Die code zit zo in je hoofd, daar hoef je niet over na te denken. Meestal. Vanochtend ging ik even boodschappen doen. Van te voren ging ik even pinnen. Pas er in. Wat is uw pincode? Ik typ in ****. Dat was fout, want het moest zijn ****. Nog een keer proberen: ****. Weer fout. Nog één keer fout en uw pas wordt geblokkeerd. Shit. Pas er uit, even rondwandelen en nadenken wat het ook al weer was. Ik had hem verdorie vanochtend nog gebruikt! Blijkbaar had ik last van tijdelijke dementie. Ineens wist ik het weer, het is ****! Onthouden … **** … **** … ****. Terug naar de pinautomaat. Pas er in. Wat is uw pincode? Het is ****, ik ben er zeker van. Ik typ in ****. Onjuiste pincode, uw pas is geblokkeerd! Neeeeeeeeeeeeeeee!

Dus ik richting centrum naar de bank om hem te laten blokkeren. Onderweg bedenk ik me dat het **** moet zijn in plaats van ****. En iets later realiseer ik me dat het **** (ik had de laatste 2 cijfers ook nog eens omgedraaid). Maar nu weet ik het zeker, het is ****. In het centrum aangekomen blijkt de bank dicht te zjn op zaterdag. Crap! Thuis blijkt de pas inderdaad geblokkeerd te zijn, want ik kan ook niet meer telebankieren. En je kan dus ook niet bellen om hem te laten deblokkeren, terwijl ik nu met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid weet dat mijn pincode **** is. Nu moet ik bij de bank langs tijdens hun openingstijden … wat dus mijn werktijden zijn. Waarschijnlijk zal het dus pas op koopavond (donderdag) gaan lukken. Tot die tijd kan ik dus niet pinnen. En ik moest juist pinnen omdat m’n contante geld op was. En ik wilde geldopnemen omdat mijn voedselvoorraad drastisch aan het slinken was. Dat wordt dus een weekje restjes. En dat alles omdat ik vier simpele cijfertjes niet meer kon onthouden.

Voor degenen die het niet wisten:

    low·down
        n. Slang
        The whole truth: gave us the lowdown on what happened at the party.

Afgelopen weekend ben ik naar Lowlands geweest. Na Pinkpop in 2006 had ik besloten niet meer in mijn eentje naar festivals te gaan en dus had ik geen kaartje gekocht. Toen ik echter hoorde dat Faith No More na 10 jaar afwezigheid een reünie-tour maakte en Lowlands aandeed, wilde ik ze koste wat kost zien. Aangezien het festival al uitverkocht was en alleen nog maar 3-dagen-kaarten werden verkocht, betaalde ik bijna het dubbele voor het festival, maar hee, het was Faith No More … ‘nough said. Aangezien het Lowlands terrein iets meer als een uurtje rijden is, besloot ik echter wel lekker thuis te slapen.

De meeste andere bands die vrijdag speelden deden me niet zo veel en aangezien ik Jasper die nacht had te logeren, deed ik het rustig aan. Door een omleiding en een vage lange route richting Walibi World, moest ik me vanaf de parkeerplaats evengoed nog haasten om op tijd mijn kaartje af te halen bij de kassa die om 18.00u sloot. Om ongeveer tien voor zes liep ik het terrein op en kreeg een Lowlandsbandje om mijn linkerpols. Bij de volgende controle kreeg ik te horen dat ik een nieuw bandje moest halen om mijn rechterpols. (Lekker belangrijke informatie, denk je nu, maar dit krijgt later nog een staartje.) Nieuw bandje gehaald en het terrein op. Een paar uur rondgelopen, rondgekeken en wat geshopt. Zo kocht ik voor mezelf twee T-shirtjes van Faith No More en kon ik een baby-slayer T-shirtje voor de toekomstige kleine van Dennis en Carola niet laten liggen.

Om 20:15u zou Faith No More spelen en ik was dus ruim op tijd aanwezig om een goed plekje te bemachtigen. De pit werd na elk optreden leeggeruimd en het lukte me om hier een plekje te bemachtigen. Na een kwartier of drie zwetend te hebben gewacht betraden de mannen het podium. In het kader van deze tour trapten ze af met de cover Reunited van Peaces & Herb. Vervolgens kwamen alle hits en wat minder bekende nummers langs. Om er een paar te noemen: Epic, Surprise You’re Dead (en niet Surprise When You’re Dead, zoals de VPRO het nummer betitelde), Caffeïne, Midlife Crisis, Easy (Commodores cover), Evidence, Just A Man en I Started A Joke (BeeGees cover).

Meer nummers van het concert vind je op mijn YouTube-kanaal.

De manklopende Mike Patton was weer lekker recalcitrant bezig. Hij vroeg het publiek het nummer Evidence in het Nederlands mee te zingen of te beatboxen en wie het fout deed kreeg een klap voor z’n kop. Hij riep een paar keer Pukkelpop, waar de band een paar dagen terug optrad en vond het meezingtempo van het publiek maar niets en zou wel laten zien hoe ze dat in California deden. Maar hee, het is Mike Patton! Met zijn rode pak en z’n strak achterover gekamde haar ziet hij er uit als een gladjanus, maar damn, wat is het een performer. Het concert was het overprijsde Lowlands-kaartje meer dan waard.

Na Faith No More sloot The Prodigy de dag in de Alpha-tent af. Ik was echter lichtelijk verrot na het optreden van FNM – hee, ik ben ook de jongste niet meer – en bekeek een paar nummertjes vanaf buiten de tent. Daarna ben ik het terrein nog even rondgelopen en ben ik onder het genot van een pannekoek met spek en kaas richting auto gelopen. Onderweg naar huis twee keer (!) aangehouden door de politie omdat mijn achterlicht het niet deed. De tweede keer was zowat bij m’n huis.

Op zaterdag was ik vrij verrot. Last van m’n rug, last van m’n voeten. Had ik al gezegd dat ik een dagje ouder word? Ja ja, de aftakeling is begonnen. Ik twijfelde of ik nog een dag zou gaan. Ik wilde Basement Jaxx (geweldig in het voorprogramma van Robbie Williams) en Kaser Chiefs (ook al op Pinkpop 2006 gezien) nog gaan zien, maar ik had niet zo veel zin om weer in mijn uppie in de hete zon rond te struinen.

Maar ik had dus twee Lowlands-bandjes (daar zijn ze weer) om. Eén om mijn foute linkerpols en één om mijn rechter. Mijn criminele brein begon te werken en ik dacht dat het best te doen zou zijn om het bandje door te knippen en om de pols van iemand anders vast te superglue-en. Ik belde met Ingrid, die opperde dat Oscar een vroege dienst had en of we niet wat konden regelen zodat ze een dagje met me mee kon naar Lowlands. "Nou …", zei ik en de rest begrijp je wel. Bij de poort van Lowlands bleken ze toch wat beter te controleren als ik had verwacht en het viel op dat er iets mis was. Als back-up plan had ik Ingrid mijn kaartje gegeven, maar ze speelde het domme meisje (waar ze erg goed in was, volgens mij had ze geoefend) en kreeg een nieuw bandje. Het plan was gelukt, ik ben een waar crimineel mastermind. Muwhahahaha!

En mocht je het je afvragen … nee, ik voel me er niet in het minst schuldig over.

Na wat rondgelopen te hebben, een paar totaal verschillende bandjes te hebben bekeken, nog wat T-shirts te hebben aangeschaft en een falafel te hebben gegeten, was het om 21:00u tijd voor Basement Jaxx. De show was niet zo spetterend als destijds in het voorprogramma van Robbie Williams en na een paar nummers liet ik Ingrid achter in de hete dansende massa om een luchtje te scheppen en even lekker te zitten.

Na een tijdje gezeten te hebben was het tijd voor de Kaiser Chiefs. Ik zocht een goed plekje voor de tent en luisterde naar een flinke berg bekende nummers zoals Ruby, I predict I Riot, Everyday I Love You Less and Less en Angry Mob. Na een klein half uurtje, toen de Basement Jaxx waren afgelopen, vond Ingrid me en luisterden we samen nog tot de eerste toegift voordat we naar huis gingen. Zondag was de afsluiter Artic Monkeys de enige band die ik eventueel nog wel wilde zien, maar ik was wederom vrij verrot en besloot die dag lekker thuis op de bank te hangen. Al met al was het optreden van Faith No More vrijdags al het hoogtepunt en door Ingrid naar binnen te smokkelen, had ik de prijs van m’n kaartje er uiteindelijk toch nog redelijk uit. Volgend jaar gaan we misschien met een groepje op de camping staan en dan betalen we ook allemaal weer netjes.

Nog wat extra foto’s (o.a. van mijn nieuwe T-shirts) kun je bekijken op mijn Flickr-account.